Μουντιάλ: Αρχίζει το ματς

από Τάσος Χατζηαναστασίου 18 Νοεμβρίου 2022

Σκέψεις πάνω στον θεσμό του παγκοσμίου κυπέλλου ποδοσφαίρου και προβληματισμοί για μία τελική φάση που διεξάγεται σ’ ένα από τα πλουσιότερα και πλέον ανελεύθερα και αποκρουστικά καθεστώτα του πλανήτη.

Υπάρχουν πολλοί λόγοι για να βλέπει κανείς το παγκόσμιο κύπελλο του Κατάρ αρνητικά: πρώτα πρώτα ο ορισμός του πλούσιου σε πετρέλαιο και φυσικό αέριο εμιράτου ως διοργανώτριας χώρας προκαλεί πολλά ερωτήματα για τα κριτήρια που επικράτησαν για την επιλογή αυτή. Υπάρχουν πολλοί που υποστηρίζουν ότι ο χρηματισμός των αρμοδίων υπήρξε ένα από αυτά. Έπειτα, δεν υπάρχουν πολλοί λόγοι για να συμπαθεί κανείς ένα κράτος που με τον τεράστιο πλούτο του στηρίζει ανελεύθερα καθεστώτα (η Τουρκία είναι ένα από αυτά), χρηματοδότησε το Ισλαμικό Κράτος και εξαγοράζει με άνεση και κυνισμό περιουσίες σε όλο τον κόσμο για επενδύσεις, που μόνο την τοπική οικονομία και παραγωγή δεν στηρίζουν, όπως πολυτελή ξενοδοχεία και καζίνο. Το ίδιο το Κατάρ, ως γνήσιο ισλαμικό κράτος, καταπατά τα ανθρώπινα και τα ιδίως δικαιώματα των γυναικών ενώ αντιμετωπίζει την ομοφυλοφιλία ως ποινικό αδίκημα. Η δε εκμετάλλευση των εργατών είναι άγρια και γενικότερα οι εργασιακές συνθήκες είναι κυριολεκτικά απάνθρωπες Μόνο για την κατασκευή των γηπέδων λέγεται ότι έχασαν τη ζωή τους εξαιτίας της σκληρής εργασίας σε αφόρητη ζέστη χιλιάδες αλλοδαποί εργαζόμενοι.

Το ποδόσφαιρο, ωστόσο, και ιδιαίτερα το παγκόσμιο κύπελλο ήταν ανέκαθεν συνδεδεμένο με ανελεύθερα καθεστώτα, που εκμεταλλεύονταν τη δημοφιλία του αθλήματος για να βελτιώσουν την εικόνα τους. Ήδη στην πρώτη διοργάνωση που έλαβε χώρα στην Ευρώπη και συγκεκριμένα στην Ιταλία, το 1930, το μουντιάλ αντιμετωπίστηκε από τον Μουσολίνι ως η καλύτερη ευκαιρία για διαφήμιση του καθεστώτος. Για τον λόγο αυτό, επένδυσε τεράστια ποσά και εξαγόρασε Νοτιοαμερικανούς ταλαντούχους ποδοσφαιριστές που «ανακάλυψαν» τις ιταλικές τους ρίζες. Η Ιταλία, που κέρδισε το τρόπαιο, νίκησε έχοντας τη σκανδαλώδη εύνοια της διαιτησίας. Το ίδιο επαναλήφθηκε το 1938 στη Γαλλία με τη χαρακτηριστική εικόνα της Εθνικής Ιταλίας να χαιρετά ναζιστικά ενώ στα παιχνίδια της οι Γάλλοι και οι Ιταλοί δημοκράτες θεατές την αποδοκίμαζαν έντονα.

Την ποδοσφαιρική τιμή του θεσμού θα σώσει όμως στα μεταπολεμικά χρόνια η μαγεία που πρόσφεραν στα γήπεδα, κυρίως οι ομάδες της Βραζιλίας με τον Λεονίντας, τον Ζιζίνιο, τον Πελέ, τον Ντίντι, τον Γκαρίντσα, τον Ζαγκάλο και τους άλλους θρύλους του παγκόσμιου ποδοσφαίρου και της Ουγγαρίας με τους Πούσκας, Κότσις, Τίμπορ και Χιντεκούτι. Μεγάλες συγκινήσεις θα προσφέρουν οι αγώνες και, ιδιαίτερα οι τελικοί που έμειναν στην ιστορία, όπως του 1950 στο Μαρακανά των 200.000 θεατών που βύθισε μια ολόκληρη χώρα στο πένθος γιατί η Βραζιλία ηττήθηκε από την Ουρουγουάη και του 1954 στη Βέρνη όπου η πανίσχυρη Ουγγαρία ηττήθηκε αναπάντεχα από τη Δυτική Γερμανία (το «θαύμα της Βέρνης»).

Η μαγεία, ωστόσο, θα σκιάζεται πάντα από τη σκοπιμότητα, τις ίντριγκες, την πολιτική. Η διοργανώτρια του παγκοσμίου κυπέλλου του 1966, Αγγλία, θα κερδίσει το μοναδικό τρόπαιο στης ιστορίας της μ’ ένα από τα πιο αμφισβητήσιμα τέρματα της ιστορίας του ποδοσφαίρου, αφού ακόμη και με τα σύγχρονα μέσα είναι μάλλον αμφίβολο να έχει περάσει η μπάλα τη γραμμή. Για να έρθει και πάλι η καλύτερη ίσως εθνική ομάδα ποδοσφαίρου που έπαιξε ποτέ σε μουντιάλ, η Βραζιλία του Πελέ του 1970, για να ξανακάνει τους φιλάθλους όλου του πλανήτη να παραληρούν και κάθε πιτσιρικά να ονειρεύεται κλοτσώντας ένα τόπι στη γειτονιά του. Το ίδιο θα πετύχει και η Ολλανδία των Κρόιφ, Νέσκενς, Σουρμπίρ που μπορεί να μην κατέκτησε κανένα κύπελλο χάνοντας τελικά δύο τελικούς το 1974 και το 1978 αλλά κέρδισε τον παγκόσμιο θαυμασμό. Και σίγουρα το ότι ειδικά στον δεύτερο τελικό, του 1978, έπαιξε με τη διοργανώτρια Αργεντινή, το φασιστικό καθεστώς της οποίας είχε επενδύσει στην επιτυχία της ομάδας ταυτίζοντάς την, όπως ο Μουσολίνι τη δεκαετία του ’30 με την ισχύ του καθεστώτος του, κατέστησε την Ολλανδία ακόμη δημοφιλέστερη. Κανείς δεν πείστηκε ποτέ ότι η Αργεντινή κέρδισε δίκαια εκείνο το παιχνίδι. Ο κόσμος του ποδοσφαίρου, όσοι αγαπούν αυτό το άθλημα, θεωρούν ακόμη και σήμερα ότι πραγματικός νικητής σ’ εκείνο το παιχνίδι ήταν η Ολλανδία, δηλαδή η ποδοσφαιρική πανδαισία.

Ακολούθησαν κι άλλα μουντιάλ που οι περισσότεροι έχουμε παρακολουθήσει και θυμόμαστε γιατί μας χάρισαν στιγμές που δικαιολογούν τον χαρακτηρισμό του ποδοσφαίρου ως του δημοφιλέστερου αθλήματος, εκείνου που επιτρέπει και στην πιο άσημη, άπειρη και αδύναμη ομάδα να ονειρεύεται κάνοντας τους ανθρώπους των πιο φτωχών χωρών και γειτονιών, τους καταπιεσμένους όλου του κόσμου να ταυτίζονται μαζί της. Γιατί όταν συμβαίνει το θαύμα, του Δαυίδ που νικάει τον αλαζονικό Γολιάθ, αποτελεί την «εκδίκηση των περιφρονημένων ρόλων». «Όπιο του λαού» θα σχολιάσει κάποιος. Σίγουρα αντιμετωπίζεται έτσι, κυρίως από τα ανελεύθερα καθεστώτα. Να όμως που όσοι αγαπούν το ποδόσφαιρο θα είναι πάντα με την Ολλανδία του Κρόιφ κι όχι με την Αργεντινή του δικτάτορα Βιντέλα. Και πάλι, θα είναι πάντα με τον Μαραντόνα και τη δική του Αργεντινή κι όχι με τους παράγοντες, τις κυβερνήσεις, και τους πλούσιους VIPS των θεωρείων. Και σίγουρα όχι με τα στημένα παιχνίδια που έσπρωξαν τη Νότια Κορέα στον ημιτελικό του παγκοσμίου κυπέλλου του 2002 επειδή ήταν η διοργανώτρια. Η καθημερινότητα που βιώνουν οι περισσότεροι άνθρωποι στον πλανήτη είναι γεμάτη βία, αδικία, ανισότητα, εκμετάλλευση, μόλυνση και ανασφάλεια. Δεν είναι οι λίγες ώρες που θα ξεσκάσουν και θα διασκεδάσουν, θα συγκινηθούν, θα γοητευτούν και θα πανηγυρίσουν ή θα κλάψουν που θα τους κάνουν να ξεχάσουν την πραγματικότητα, γιατί τη ζουν όλες τις υπόλοιπες μέρες και ώρες της ζωής τους. Όσοι επικρίνουν το ποδόσφαιρο διότι τάχα «αποπροσανατολίζει τις μάζες», συνήθως τις περιφρονούν και τις κοιτάζουν αφ’ υψηλού. Ξεχνούν έτσι ότι όλοι έχουμε το δικαίωμα στην ελαφρότητα και στη διασκέδαση με ένα θέαμα για όλους: πλούσιους και φτωχούς, μορφωμένους και αμόρφωτους, έξυπνους και ανόητους.

Το μουντιάλ, εν τέλει, είναι μέρος της συλλογικής μας μνήμης ως ανθρωπότητας. Το «θαύμα της Βέρνης», το «χέρι του Θεού», οι πάσες του Πελέ με κλειστά μάτια, οι ντρίμπλες του Κρόιφ και του Μαραντόνα, το χαμένο πέναλτι του Ρομπέρτο Μπάτζιο, το λάθος του αλάνθαστου ως τότε Όλιβερ Καν στον τελικό του 2002, τα… μαλλιά του Βαλντεράμα, αλλά και η κουτουλιά του Ζινεντίν Ζιντάν στον Ματεράτσι κι η …δαγκωματιά του Σουάρες, όλα αυτά και τόσα άλλα περισσότερο ή λιγότερο γνωστά επεισόδια καθιστούν το παγκόσμιο κύπελλο ποδοσφαίρου κομμάτι της παγκόσμιας κουλτούρας και ως τέτοια αντανακλά και αναδεικνύει το κλίμα, αλλά και τις αξίες, την «ταυτότητα» της κάθε εποχής.

Αρκετά όμως με το γράψιμο. Το παγκόσμιο κύπελλο είναι εδώ, το ποδόσφαιρο είναι εδώ και το θέαμα αρχίζει. Προσωπικά δεν πιστεύω ότι η παρακολούθησή του σημαίνει αυτόματα την αποδοχή ή την «πολιτική» νομιμοποίηση του καθεστώτος του Κατάρ και την απαλλαγή του από όσα, δικαίως, του καταλογίζονται. Εξάλλου, είναι πολύ συχνό το φαινόμενο, τόσο στον αγωνιστικό χώρο, συγκεκριμένοι αθλητές και πολύ περισσότερο ο κόσμος στις κερκίδες να εκφράζουν συλλογικές διαμαρτυρίες και να εκθέτουν, στην περίπτωση ενός μουντιάλ, μπροστά σε εκατομμύρια τηλεθεατές την όποια εξουσία. Ο καθένας, φυσικά, έχει την επιλογή να το παρακολουθήσει ή όχι. Αλλά ακόμη κι αν το… μποϊκοτάρει τηλεοπτικά, οι εικόνες και οι ειδήσεις από αυτό θα εισβάλουν αναπόδραστα σε κάθε σπίτι. Και για να κλείσω ποδοσφαιρικά: Δε θέλουμε ούτε στηρίζουμε εμίρη και Κατάρ. Γουστάρουμε και βλέπουμε Μέσι και Νεϊμάρ!

 

πηγή

https://ardin-rixi.gr/archives/247745 

Ο ρόλος της μουσικής στις αθλητικές δραστηριότητες των αρχαίων Ελλήνων

 Ο ρόλος της μουσικής στις αθλητικές δραστηριότητες των αρχαίων Ελλήνων

 

  της Ελεάνας  Βλιτσάκη* 

Μελέτη της σχέσης των δύο δραστηριοτήτων μέσα από τις σωζόμενες ανά τον κόσμο αγγειογραφίες            

 Στις μέρες μας σώζονται 30 περίπου αγγειογραφίες που απεικονίζουν μουσική και αθλητική δραστηριότητα ταυτόχρονα. Το κατεξοχήν μουσικό όργανο που χρησιμοποιείται στις 25 από αυτές  είναι οι διπλοί αυλοί.

Α. Διπλοί αυλοί

Εμφανίζονται ως συνοδευτικά όργανα στις κινήσεις των αθλητών. Οι αυλοί είναι συνήθως ανισομεγέθεις – παράγουν δηλαδή δύο διαφορετικούς τονικά ήχους ταυτόχρονα- και σχηματίζουν μικρή γωνία μεταξύ τους. Τις περισσότερες φορές παίζονται από επαγγελματίες αυλητές -αν κρίνουμε από την ύπαρξη φορβειάς (λουράκι στήριξης των αυλών). Άλλωστε, η μεγάλη διάρκεια παιξίματος του μουσικού οργάνου την οποία διασφαλίζει η φορβειά δεν μπορεί να επιτευχθεί από ερασιτέχνες μουσικούς. Η λεπτομέρεια των παραστάσεων είναι σε ορισμένες περιπτώσεις άκρως εντυπωσιακή, δίνοντας μας χρήσιμες πληροφορίες για τη συβήνη (θήκη των αυλών) και το γλωττοκομείο (θήκη της γλωττίδας), αλλά και τα 4 μέρη του οργάνου: τον βόμβυκα, τον όλμο, το υφόλμιον και τη γλωττίδα. Οι αυλητές σε ορισμένες περιπτώσεις αγώνων είναι επίσημα ενδεδυμένοι με πολύχρωμο αχειρίδωτο ή κοντομάνικο  χιτώνα (βλ. εικ. 1).

«Η συνοδεία των αυλών ήταν απαραίτητη τόσο στην άσκηση των νέων και των μεγάλων αθλητών όσο και κατά τη διάρκεια των επίσημων αγώνων»

Οι ηλικίες των αυλητών ποικίλουν. Συναντούμε νέους αγένειους αυλητές, αλλά και ώριμους γενειοφόρους, όμως σε καμία περίπτωση ηλικιωμένους. Στους επίσημους αγώνες αθλημάτων, κάποιοι αυλητές εμφανίζονται να συνοδεύουν στεφανωμένοι, στοιχείο που υποδηλώνει μια πιθανή διάκρισή τους σε αγώνα αυλητικής που προηγήθηκε στα πλαίσια της Διοργάνωσης. Οι αθλητές που εικονίζονται δίπλα τους είναι νέοι-αγένειοι – ή άνδρες. Σε κάποιες περιπτώσεις εικονίζονται κριτές και σε κάποιες άλλες εικονίζονται εκπαιδευτές. Έτσι, συμπεραίνουμε ότι η συνοδεία των αυλών ήταν απαραίτητη τόσο στην άσκηση των νέων και των μεγάλων αθλητών όσο και κατά τη διάρκεια των επίσημων αγώνων. Ποια αθλήματα είχαν άραγε την ανάγκη μουσικής στήριξης από έναν Αυλητή; Ακοντισμός, Δισκοβολία και Άλμα είναι τα τρία αγωνίσματα στα οποία φαίνεται ξεκάθαρα η παρουσία του μουσικού πάνω στη δράση. Φαντάζει ιδιαίτερα ευφυές και εκπληκτικό να βλέπει ο θεατής τον Άλτη ή τον Ακοντιστή να τρέχει στους ρυθμούς της αυλητικής μελωδίας ή τον δισκοβόλο να γυρίζει με ταυτόχρονο δεξιοτεχνικό γύρισμα φθόγγων με όποια κατάληξη μπορούμε να φανταστούμε…

 

Β. Σάλπιγγα

Σε δύο περιπτώσεις αγγείων διακρίνουμε έναν σαλπιγκτή με χλαμύδα και σανδάλια να κρατάει με το αριστερό του χέρι τη σάλπιγγα. Το όργανο ξεκινούσε με κοκάλινο επιστόμιο και ο μακρύς και

στενός σωλήνας κατέληγε σε καμπάνα . Αυτό το σχήμαπροδίδει έναν οξύ, δυνατό και διαπεραστικό ήχο. Η χρήση της περιορίζεται όμως σε έναρξη τελετών και αγώνων, σε υπαίθριους μεγάλους χώρους, τονίζοντας τη σπουδαιότητα του γεγονότος.

 

Γ. Λύρα

Αυτό το έγχορδο όργανο, γνωρίζουμε ότι χρησιμοποιούνταν στη βασική παιδεία των Ελλήνων στο σχολείο τους. Ο λεπτός και αδύνατος ήχος της θα ήταν δύσκολο να βοηθήσει τις αθλητικές τους δραστηριότητες. Έτσι περίπτωση αγγειογραφίας που τη συναντούμε δίπλα σε νέο αθλητή, δεν υπάρχει μουσική δράση. Απλά κρατιέται στο ένα χέρι του μαθητή. Ο εκπαιδευτής του  δίνει τη στλεγγίδα  (εργαλείο απομάκρυνσης του ιδρώτα και του λαδιού από το σώμα) για να  τελειώσει προφανώς μάθημα λύρας λοιπόν, στη μοναδική το μάθημα γυμναστικής και να ετοιμαστεί να ξεκινήσει   το μάθημα λύρας .

Καταληκτικά, θα μπορούσαμε να συμπεράνουμε ότι οι Αρχαίοι Έλληνες ήξεραν να συνδυάζουν τις Τέχνες με τον Αθλητισμό και την Παιδεία γενικότερα. Αυτοί γνώριζαν καλύτερα από τον καθένα την Αρετή της Αρμονίας σε όλες τις δραστηριότητες τους.

Γυρνώντας στο «Σύγχρονο εκπαιδευτικό Σύστημα» και στους δικούς μας «Σύγχρονους Ολυμπιακούς Αγώνες», συνειδητοποιούμε πως είμαστε τελικά πολύ μακριά από εκείνη τη φιλοσοφία. Η μουσική εκπαίδευση, όχι μόνο αποτελεί πολυτέλεια για λίγους, αλλά πιστεύουν κάποιοι πως είναι περιττή στη γενικότερη παιδεία των εφήβων (σκέψεις ΥΠ. Παιδείας για κατάργησή της σε  Β΄ και Γ΄ Γυμνασίου). Ο Αθλητισμός άλλωστε, την έχει απορρίψει  προ πολλού από τις ανάγκες του. Τα ρυθμικά παλαμάκια των θεατών, φτάνουν και περισσεύουν…

Αρχαίο Πνεύμα Αθάνατον… Πού είσαι θαμμένο;

(*) Η Ελεάνα Βλιτσακη είναι καθηγήτρια βιολιού και υπεύθυνη κλασσικών εγχόρδων στο Σύγχρονο Ωδείο Λάρισας. Σπούδασε μουσικολογία στο Α.Π.Θ, έκανε σπουδές στο βιολί και στα Ανώτερα Θεωρητικά στο Δημοτικό Ωδείο  Λάρισας και στο Ωδείο Θεσσαλονίκης. Είναι μέλος της Συμφωνικής Ορχήστρας του Σύγχρονου Ωδείου Λάρισας, από την ίδρυση του μέχρι σήμερα.

 

ΠΗΓΗ

https://web.archive.org/web/20131012043132/http://diavasinet.gr/?p=1498 

Λαïκά παιχνίδια με μπάλα -Οι ρίζες του ποδοσφαίρου-

Λαïκά παιχνίδια με μπάλα -Οι ρίζες του ποδοσφαίρου-

 

του Νίκου Σαμαρίνα*

Σε όλη τη δυτικοευρωπαϊκή ύπαιθρο παίζονται, τουλάχιστον από τον 12^ο αιώνα που έχουμε τις πρώτες γραπτές αναφορές, διάφορα λαϊκά παιχνίδια με μπάλα. Τα κυριότερα γνωρίσματά τους είναι οι απλούστατοι και για αιώνες παγιωμένοι κανονισμοί, η σύνδεσή τους με τα τοπικά έθιμα και ο ιδιαίτερα βίαιος χαρακτήρας τους που τα καθιστούν καθαρά αντρική υπόθεση. Τα παιχνίδια αυτά επιβιώνουν στις μέρες μας, σε άλλες περιπτώσεις ως φολκλορική ατραξιόν, και σε άλλες ως μια ζωντανή παράδοση αιώνων.

Στα μέσα του 19^ου αιώνα τα τοπικά παιχνίδια με μπάλα της υπαίθρου- αφού πρώτα πέρασαν μια διαδικασία «αθληματοποίησης» που θα την περιγράψουμε σε επόμενο άρθρο- μεταφέρθηκαν στο νέο αστικό περιβάλλον της Αγγλίας και μετασχηματίσθηκαν σε κάποια από τα σύγχρονα σπορ που όλοι γνωρίζουμε, όπως, το Ποδόσφαιρο και το Ράγκμπυ.

Στη συνέχεια θα κάνουμε μια απλή και επιλεκτική παρουσίαση ορισμένων βρετανικών παιχνιδιών που σχετίζονται με τοπικά έθιμα, χωρίς να επεκταθούμε στις ιδιαίτερες ιστορικοκοινωνικές προεκτάσεις του φαινομένου, κάτι που θα γίνει σε επόμενο άρθρο.

  Στην Αγγλία

Ένα απ’ τα παραδοσιακά παιχνίδια της αγγλικής υπαίθρου που διατηρείται ως τις μέρες μας είναι το Bottle-kicking[1], στο οποίο δεν χρησιμοποιείται μπάλα, αλλά μικρά ξύλινα βαρελάκια.

Το Bottle-kicking (κλότσημα του βαρελιού) είναι ένα παλιό έθιμο του Leicestershire και γίνεται στο χωριό Hallaton κάθε Δεύτερη μέρα του Πάσχα. Τα πρώτα αρχεία για την ύπαρξή του βρίσκονται στα τέλη του 17ου αιώνα. Για την καταγωγή του παιχνιδιού υπάρχουν διαφορετικές εκδοχές. Κάποιοι υποστηρίζουν ότι είναι προχριστιανικό παγανιστικό έθιμο, κατά το οποίο θυσίαζαν λαγούς στη Θεά Eostre (Όστρια) και το οποίο έφτασε ως τις μέρες μας. Επίσης, λέγεται ότι το 1790 ο εφημέριος του Hallaton προσπάθησε να απαγορεύσει το έθιμο, λόγω των παγανιστικών καταβολών του, αλλά τελικά άλλαξε γνώμη, όταν διάβασε τα απειλητικά συνθήματα που έγραψαν γι’ αυτόν στον τοίχο της εκκλησίας οι κάτοικοι του χωριού! «No pie (πίτα), no parson (εφημέριος)».

Μια άλλη εκδοχή που υποστηρίζουν οι ντόπιοι για την καταγωγή του εθίμου είναι η εξής: δυο γυναίκες που γύριζαν απ’ τα χωράφια στο Hallaton δέχθηκαν την επίθεση ενός μανιασμένου ταύρου. Την ώρα που τις κυνηγούσε ο ταύρος, για καλή τους τύχη, εμφανίστηκε ένας λαγός και τράβηξε την προσοχή του μανιασμένου ταύρου. Τότε αυτός άρχισε να κυνηγά τον λαγό αντί τις γυναίκες. Έτσι, οι γυναίκες σώθηκαν, «ως εκ θαύματος», και για να δείξουν την ευγνωμοσύνη τους στον Θεό, που έστειλε τον λαγό, έκαναν μια χρηματική δωρεά στην τοπική εκκλησία με την παρακάτω συμφωνία: ο εφημέριος κάθε Δευτέρα του Πάσχα να προσφέρει μια hare pie (την οποία εγώ ως Λαρισαίος μεταφράζω «λαγουδόπιτα» ή «μπουγάτσα με λαγό» για τους Θεσσαλονικείς),  δώδεκα πένες (η πένα είναι υποδιαίρεση της αγγλικής λίρας) και δυο βαρέλια μπύρα για τους φτωχούς. Όπερ και έγινε, αλλά οι κάτοικοι του Hallaton άρχισαν να τσακώνονται και να παλεύουν μεταξύ τους για το φαγητό και το ποτό. Οι γείτονες απ’ το χωριό Medbourne πήραν χαμπάρι τι γίνεται, μπήκαν κι αυτοί στον καυγά  και τελικά έκλεψαν τη μπύρα. Οι κάτοικοι του Hallaton τότε, αφού συνειδητοποίησαν τι έγινε, μόνιασαν ξανά και συνεργάστηκαν για να επανακτήσουν την χαμένη λεία που τους έκλεψαν οι πονηροί γείτονες. Σε ανάμνηση, λοιπόν, αυτού του γεγονότος καθιερώθηκε το έθιμο του Bottle-kicking.

Το Bottle-kicking ξεκινάει με παρέλαση μέσα απ’ τα χωριά Medbourne και Hallaton. Οι κάτοικοι κουβαλάν μια μεγάλη λαγουδόπιτα και τρία βαρελάκια, δυο απ’ τα οποία περιέχουν μπύρα, ενώ το τρίτο είναι φτιαγμένο από συμπαγές ξύλο και είναι ζωγραφισμένο κόκκινο και άσπρο. Την πίτα την ευλογεί ο εφημέριος του Hallaton και ένα κομμάτι το μοιράζει στο συγκεντρωμένο πλήθος, ενώ το υπόλοιπο το μεταφέρουν σ’ έναν γειτονικό λόφο, τον Hare Pie Hill, δηλαδή τον Λόφο της λαγουδόπιτας, στην κορυφή του οποίου υπήρχε ναός κατά την αρχαιότητα. Τα βαρέλια μεταφέρονται στο κτίριο Buttercross (που το χρησιμοποιούσαν στο παρελθόν ως αποθήκη, όπου διατηρούσαν κρύο το βούτυρο και το τυρί). Εκεί τα στολίζουν με διάφορες κορδέλες.

Νωρίς το απόγευμα η λαγουδόπιτα που φυλάσσεται σκορπίζεται στο έδαφος του Hare Pie Hill και το κάθε βαρελάκι πετιέται τρεις φορές στον αέρα, ως σύνθημα για την έναρξη του ανταγωνισμού. Στόχος είναι η κάθε ομάδα να μεταφέρει τα βαρελάκια τουλάχιστον σε τρεις προκαθορισμένες θέσεις με κάθε δυνατό μέσο. Κανόνες δεν υπάρχουν και πέφτει το ξύλο της αρκούδας. Φυσικά υπάρχει και ασθενοφόρο πρώτων βοηθειών, καθώς τα σπασμένα κόκαλα και οι ματωμένες μύτες είναι πολύ συχνό αποτέλεσμα του εθίμου.

Όσοι από τους συμμετέχοντες θέλουν μπορούν να κάνουν διαλείμματα για να φαν με τις οικογένειές τους ή να πιουν καμιά μπύρα και μετά να επιστρέψουν στο παιχνίδι το οποίο τελειώνει το βράδυ μπροστά στο κτίριο Buttercross, όπου ανοίγονται τα βαρελάκια και οι καλύτεροι παίκτες επιβραβεύονται με το να πιουν πρώτοι απ’ αυτά και μετά να μοιραστεί η μπύρα στους υπόλοιπους. Επειδή, όμως, η μπύρα αυτή δεν είναι αρκετή, στη συνέχεια θεατές και συμμετέχοντες μεταφέρονται στην τοπική Pub για να συνεχίσουν την ζυθοποσία τους, να αστειευτούν και να διασκεδάσουν.

· Το παιχνίδι Alnwick ή Scoring the Hales παίζεται στο Northumberland την Αποκριά και συγκεκριμένα την Shrove Tuesday ανάμεσα στις συνοικίες του St. Paul και του  St. Michael, στα χωράφια και συγκεκριμένα κάτω από το περίφημο Κάστρο του Alnwick στην περιοχή που ονομάζεται The Pasture[2].  Το έθιμο ξεκινά με παρέλαση, στην οποία προηγείται ένας αυλητής, και η μπάλα μεταφέρεται με κάθε επισημότητα στο κάστρο. Στην συνέχεια ο Δούκας του Northumberland πετάει τη μπάλα πάνω απ’ τις πολεμίστρες του κάστρου κάτω στο συγκεντρωμένο πλήθος, και το παιχνίδι ξεκινά.

Τα τέρματα είναι βαμμένα πράσινα, η «ντυμένα» με κλαδιά δέντρων και βρίσκονται μεταξύ τους σε μια απόσταση περίπου 400,00 γιάρδες (365,76 μέτρα). Κερδισμένη είναι η ομάδα που θα πετύχει τρία hales ή γκολ. Το παιχνίδι, όμως δεν τελειώνει εκεί, διότι ακολουθεί μάχη για το ποιος θα καταφέρει να ξεφύγει με τη μπάλα από το χώρο του παιχνιδιού. Συνήθως κάποιος για να τα καταφέρει να κλέψει τη μπάλα πρέπει να διασχίσει τον ποταμό Aln. Αν τα καταφέρει τότε η μπάλα γίνεται δικιά του, να την έχει και να διηγείται στα εγγόνια του τα κατορθώματά του.

 

Το παιχνίδι μέχρι το 1823 γίνονταν μέσα στην πόλη, αλλά από τότε «εξορίστηκε» στα λιβάδια, βασικά λόγω των πολλών ζημιών που γίνονταν σε καταστήματα και σπίτια της πόλης.

Σήμερα, το παιχνίδι έχει επηρεαστεί υπερβολικά από το ποδόσφαιρο και στην ουσία είναι ένα ποδόσφαιρο με περισσότερους από 22 παίκτες και μεγαλύτερη απόσταση ανάμεσα στα τέρματα.

 Το Royal Shrovetide Football[3] είναι ένα παιχνίδι που παίζεται στο Ashbourne την Αποκριά, κρατάει δυο μέρες (Καθαρή Τρίτη & Τετάρτη), και χωρίζεται σε δυο περιόδους των οχτώ ωρών, μία κάθε μέρα. Το παιχνίδι παίζεται πάνω από  χίλια χρόνια (για την ακρίβεια υπάρχουν αναφορές από τον 12^ο αιώνα) παρά τις πολλές προσπάθειες που έγιναν να απαγορευτεί. Έχει πολύ λίγους και απλούς κανόνες και παίζεται με μια παραγεμισμένη μπάλα, ζωγραφισμένη στο χέρι. Τα τέρματα βρίσκονται τρία μίλια μακριά το ένα απ’ το άλλο και ως γήπεδο χρησιμοποιούνται οι δρόμοι της πόλης, τα χωράφια και η όχθη του τοπικού ποταμού. Οι ομάδες που παίρνουν μέρος στον αγώνα είναι δυο. Ο πάνω μαχαλάς και ο κάτω μαχαλάς. Άλλωστε, στα περισσότερα μεσαιωνικά παιχνίδια που παίζονται μέχρι τις μέρες μας στις διάφορες μικρές επαρχιακές πόλεις, οι ομάδες χωρίζονται σε πάνω και κάτω μαχαλά ή σε ανατολικό και σε δυτικό κοκ. Επίσης, ο διαχωρισμός μπορεί να γίνεται κατά τόπους ανάμεσα σε επαγγελματικές κατηγορίες ή ανάμεσα σε παντρεμένους και ανύπαντρους άντρες.

• · Στην Ιρλανδία

Με το όνομα Caid ή Cad[4] συναντάμε πολλά παραδοσιακά ιρλανδέζικα ποδοσφαιρικά παιχνίδια και μάλλον η λέξη αρχικά αναφέρονταν στην μπάλα η οποία χρησιμοποιούνταν και όχι στο ίδιο το παιχνίδι. Η μπάλα ήταν φτιαγμένη από μια κύστη την οποία περιέβαλαν με δέρμα ζώου. Μάλιστα με το ίδιο όνομα πολλοί επιμένουν να ονομάζουν και το σύγχρονο γαλατικό ποδόσφαιρο (Gaelic Football) και να θεωρούν το Caid ως πρόγονό του.

Το Caid παίζονταν συνήθως σε αγροτικές περιοχές και ήταν ένα ιδιαίτερα βίαιο παιχνίδι, που εμπεριείχε τα βασικά χαρακτηριστικά των περισσότερων μεσαιωνικών ποδοσφαιρικών παιχνιδιών. Στην παραδοσιακή μορφή του συναντιόταν με δυο μορφές, ως Field Caid και Cross- Country Caid.

Στην Σκωτία

Στην Σκωτία έχουμε τα λεγόμενα Ba- Game, τα οποία διεξάγονται τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά και τα με τους ίδιους πάνω κάτω κανόνες που ισχύουν στο Royal Shrovetide Football. Ba game παίζονται μέχρι σήμερα στις πόλεις Duns, Jedburgh, Roxburgh, Scone, Stromness, Melrose και Kirkwall.

Στην πόλη Kirkwall, στο νησί Orkney, παίζεται το Kirkwall «Ba[5]«, ένα πολύ δυναμικό ποδοσφαιρικό παιχνίδι, όπου η χρησιμοποίηση των χεριών για την μεταφορά της μπάλας είναι κυρίαρχη σε σχέση με τα πόδια και παίζεται ανήμερα των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς, εκτός και αν αυτά πέφτουν ημέρα Κυριακή, οπότε το παιχνίδι μεταφέρεται την Δευτέρα. Μην ξεχνάμε, άλλωστε, την επίδραση του Σαββαταριανισμού στην απαγόρευση των αγώνων την Κυριακή. Το γεγονός ότι «πλακώνονται» χριστουγεννιάτικα δεν πειράζει, αρκεί να μην γίνεται Κυριακή! Οι ομάδες είναι δυο, οι Uppies και οι Doonies, δηλαδή, ο Πανωμαχαλάς και ο Κατωμαχαλάς, οι οποίοι έχουν και διαχωρισμό ανάλογα με τα επαγγέλματα, δηλαδή οι κτηνοτρόφοι και χασάπηδες που ζουν στα ψηλώματα της πόλης (πανωμαχαλάς) και οι ναυτικοί και ψαράδες που ζουν κοντά στο λιμάνι (κατωμαχαλάς). Στις μέρες μας στο Kirkwall γίνονται δυο παιχνίδια, ένα παιδικό[6] Ba game και ένα αντρικό. Το παιδικό ξεκινά συνήθως στις 10.30 το πρωί και το αντρικό στη 1.00 το μεσημέρι.

(*) Ο Σαμαρίνας Νίκος είναι πρόεδρος του Πολιτιστικού Συλλόγου «Χορίαμβος» και διευθυντής του περιοδικού Διάβαση. Είναι απόφοιτος ΤΕΦΑΑ Κομοτηνής (1995) με μεταπτυχιακές σπουδές στην Αθλητική Κοινωνιολογία (Leicester University)

---

[1] Βιβλιογραφία:

1.  Jeremy Hobson,  “Curious Country Customs”, David and Charles Book,   UK 2007, σελ. 62- 63.

2. John Layard, The Lady of the Hare: Being a study of the Healing Power of Dreams, Routledge, 2011

3. David Winner, Those Feet: An Intimate History of English Football,   Great Britain, 2005, σελ 266-267.

[2] Julian Norridge, Can we have our Balls Back Please? How the British Invented Sport, Penguin Books, England 2008.

[3] Hugh Hornby,  Simon  Inglis,  Uppies and Downies.  The Extraordinary Football Games of Britain, UK,  2008.

[4] Grant Jarvie, Sport in the Making of Celtic Culture, Leicester University Press, 1999, σελ. 15.

[5] Περισσότερες πληροφορίες στο John Robertson, Uppies & Doonies: The Story of the Kirkwall Ba” Game , Aberdeen U.P, 1967.

[6] Amy Stewart Fraser, «Dae Ye Min” Langsyne?: A Pot-pourri of Games, Rhymes, and Ploys of Scottish Childhood», Routledge, 1975, Σελ  59.

 

 πηγή

https://web.archive.org/web/20140922055704/http://diavasinet.gr/?p=1850 

 

Επανάσταση στο ποδόσφαιρο: Έρχεται το αυτοματοποιημένο οφσάιντ!

 

«Νομίζω ότι το αυτοματοποιημένο οφσάιντ θα είναι έτοιμο για το 2022» τόνισε ο Αλσατός προπονητής και διευθυντής ανάπτυξης ποδοσφαίρου της FIFA, μιλώντας στην εφημερίδα «The Times» και πρόσθεσε:

«Καταβάλλω πολλές προσπάθειες για να συμβεί αυτό, κάτι που σημαίνει ότι το σήμα θα αποστέλλεται αμέσως στον διαιτητή. Σήμερα, κατά μέσο όρο, πρέπει να περιμένουμε περίπου 70 δευτερόλεπτα, μερικές φορές 1 λεπτό και 20 δευτερόλεπτα. Και θα είναι πολύ σημαντικό, γιατί βλέπουμε πολλούς πανηγυρισμούς να ακυρώνονται με καθυστέρηση για οριακές καταστάσεις».

Σε περίπτωση που ολοκληρωθεί το σχέδιο για την εφαρμογή του αυτοματοποιημένου οφσάιντ, η τεχνολογία θα διαδραματίζει πλέον ακόμα μεγαλύτερο ρόλο στη διάρκεια των αγώνων.

Σύμφωνα, μάλιστα, με τον Βενγκέρ είναι έτοιμη να εφαρμόσει τη νέα τεχνολογία στο Μουντιάλ του 2022. 

 

πηγή

https://www.metrosport.gr/epanastasi-sto-podosfairo-erchetai-to-aytomatopoiimeno-ofsaint-371248 

Μάντσεστερ Σίτι - Ντόρτμουντ: Ο βοηθός ζήτησε αυτόγραφο από τον Χάαλαντ

 

Απίστευτος ο βοηθός του Χάτεγκαν στο παιχνίδι της Μάντσεστερ Σίτι με τη Ντόρτμουντ, ο οποίος σταμάτησε τον Χάαλαντ στη φυσούνα του Έτιχαντ και του ζήτησε αυτόγραφο και ο Νορβηγός δεν αρνήθηκε. 

Συγκεκριμένα, ο επόπτης αμέσως μετά το τέλος της αναμέτρησης περίμενε το Νορβηγό στη φυσούνα και ζήτησε να του υπογράψει.  «Ίσως είναι... fan του Χάαλαντ» σχολίασε ο Γκουαρδιόλα! Θυμίζουμε, πως ο Χάτεγκαν δεν είχε σωστές αποφάσεις, ενώ η Ντόρτμουντ φωνάζει για το γκολ του Μπέλινγκχαμ που ακυρώθηκε! 

 

πηγή

https://www.metrosport.gr/mantsester-siti-ntortmoynt-o-voithos-zitise-aytografo-apo-ton-chaalant-370569 

ΓΙΟΧΑΝ ΚΡΟΫΦ (+24-3-2016)

  

24 Μαρτίου 2016 πέθανε ο Γιόχαν Κρόυφ.

Κύμα συμπαράστασης οπαδών του Άρη στον Κουέστα!

  

Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα λαθών. Τις περισσότερες φορές για να γίνει μπει ένα γκολ, πρέπει κάποιος ποδοσφαιριστής να κάνει ένα λάθος. Αυτά όμως που φαίνονται περισσότερο είναι τα λάθη των τερματοφυλάκων. Λάθη που κάνουν και οι μεγαλύτεροι τερματοφύλακες του κόσμου. 

Ένα τέτοιο τραγικό λάθος έκανε την Πέμπτη (4/3) ο Χουλιάν Κουέστα στο Άρης-Ολυμπιακός για τα προημιτελικά του Κυπέλλου Ελλάδας και στοίχισε στους «κιτρινόμαυρους» την πρόκριση στα ημιτελικά. Ο Ισπανός τερματοφύλακας βρίσκεται σε τραγική ψυχολογική κατάσταση, με τους συμπαίκτες του να δείχνουν πως τον στηρίζουν. Οι οπαδοί του Άρη; Οι περισσότεροι παραδέχονται το λάθος που έκανε αλλά εξηγούν πως δεν έφταιγε μόνο ο ίδιος αλλά και οι αμυντικοί του που δεν τον ειδοποίησαν. 

Στην τελευταία ανάρτηση του Ισπανού τερματοφύλακα στο Instagram, πολλοί «κιτρινόμαυροι» οπαδοί έσπευσαν να σχολιάσουν και να στηρίξουν δημόσια τον έμπειρο κίπερ του Άρη.

 

ΠΗΓΗ

https://www.metrosport.gr/kyma-symparastasis-opadon-toy-ari-ston-koyesta-353178